Saben Wulan Suro rawuh, ana rasa kang beda ing njero batin masyarakat Jawa. Dudu amergi swasana mistis utawa crita-crita lawas kang kerep di...
Saben Wulan Suro rawuh, ana rasa kang beda ing njero batin masyarakat Jawa. Dudu amergi swasana mistis utawa crita-crita lawas kang kerep diwarisake turun-temurun. Nanging amergi Suro nggawa sawijining pangeling kang jero: wektu terus lumaku, umur saya suda, lan manungsa saya cedhak marang dina nalika kudu bali marang Sang Pencipta.
Ing tengah rame-rame urip modern kang kebak ambisi, prestasi, lan perlombaan nguber donya, Suro teka kaya swara alus saka langit. Sawijining swara kang ngajak manungsa supaya mandheg sedhela, nyawang uripe dhewe, lan takon marang ati: “Apa aku wis urip kaya sing dikersakake Gusti?”
Nalika Taun Anyar Ora Mung Babagan Angka
Kanggo akeh wong, pergantian taun mung dadi owahing tanggal lan angka ing kalender. Padahal Muharram utawa Suro sejatiné luwih saka iku. Iki minangka tandha yen Allah isih maringi wektu, kesempatan, lan napas kanggo mbenahi urip.
Saben taun kang liwati ora mung nambah umur, nanging uga nyuda sisa wektu kang kita duweni. Mula, taun anyar sejatine dudu wektu kanggo gumunggung amarga umur saya dawa, nanging wektu kanggo muhasabah – amarga kesempatan urip saya sithik. Ing kono Suro dadi penting. Dudu minangka perayaan, nanging minangka pangeling.
Muharram: Wulan Kang Diparingi Kamulyan
Allah SWT milih Muharram minangka salah siji saka patang wulan suci kang dimuliakake. Iki nuduhake manawa ana wektu-wektu tartamtu kang nduweni nilai spiritual luwih gedhe tinimbang wektu liyane.
Muharram ngajari manungsa supaya luwih cedhak marang ibadah, luwih akeh ndedonga, luwih gampang ngapura, lan luwih sregep nindakake kabecikan. Amarga sejatiné, kamulyan sawijining wulan ora bakal nduweni makna apa-apa yen ati manungsa tetep kebak kesombongan lan kelalaian.
Hijrah Kang Sejati Dumunung Ana Ing Ati
Nalika nyebut Muharram, manungsa bakal kelingan marang peristiwa hijrahe Rasulullah SAW. Nanging hijrah ora mung crita sejarah. Hijrah iku tugas saben wong nganti pungkasan umur.
Hijrah saka rasa iri dadi rasa syukur.
Hijrah saka nesu dadi sabar.
Hijrah saka gumunggung dadi andhap asor.
Hijrah saka dosa dadi taubat.
Lan hijrah saka ati kang adoh marang Gusti dadi ati kang tansah nyebut asmane Allah.
Sebab owah-owahan paling agung ora katon saka sandhangan utawa penampilan, nanging katon saka resike ati lan becike akhlak.
Eling Lan Waspada Ing Tengah Godaan Donya
Leluhur Jawa ninggalake pitutur kang nganti saiki isih dadi lentera urip: “Eling lan Waspada.”
Eling marang asal-usul. Eling marang tujuan urip. Eling manawa kabeh nikmat asalé saka Gusti. Lan waspada marang penyakit ati kang kerep tuwuh tanpa disadari.
Ing jaman saiki, manungsa gampang kagoda dening popularitas, bandha, lan pujian. Kadhangkala kita luwih sibuk ngresiki penampilan tinimbang ngresiki ati. Luwih kuwatir marang omongan manungsa tinimbang penilaian Allah.
Mula Suro teka kanggo ngelingake: sing paling penting dudu sepira dhuwur drajatmu, nanging sepira cedhak hubunganmu karo Gusti.
Dudu Wulan Kanggo Wedi, Nanging Wulan Kanggo Muhasabah
Akeh persepsi kang nganggep Suro minangka wulan kang medeni. Padahal, sing mesthine diwedeni dudu wulane, nanging dosa-dosa kang durung disesali lan kewajiban kang durung ditindakake.
Ora ana dina kang nggawa cilaka tanpa idin saka Allah. Ora ana wektu kang bisa nemtokake nasib manungsa kajaba kersane Gusti. Mulane, Suro mesthine diisi kanthi dzikir, doa, sedekah, maca Al-Qur'an, lan nambah amal saleh. Sebab ing wektu kaya iki, ati luwih gampang diajak meneng lan nyawang kekurangan dhewe.
Nalika Manungsa Sinau Menang Saka Awake Dhewe
Perang paling abot sajroning urip dudu perang nglawan wong liya. Perang paling angel yaiku perang nglawan hawa nepsu.
Ngalahake rasa sombong luwih angel tinimbang ngalahake mungsuh.
Ngalahake rasa iri luwih angel tinimbang ngrebut kemenangan.
Lan njaga keikhlasan luwih angel tinimbang ngumpulake bandha.
Mula, wong kang bisa ngendhalekake awake dhewe sejatiné wis menang perang paling gedhe sajroning urip.
Suro Lan Panggilan Kanggo Bali
Ing pungkasane, Suro dudu mung warisan budaya. Suro uga dudu sekadar pergantian taun.
Suro yaiku surat pangeling saka langit.
Pangeling yen umur ora bakal langgeng.
Pangeling yen kabeh kang diduweni mung titipan.
Lan pangeling yen ing sawijining dina, saben manungsa bakal bali ngadhep Gusti Allah SWT tanpa nggawa apa-apa kejaba amal lan doa.
Muga-muga wulan Suro iki dadi wektu kanggo ngresiki ati, nguwatake iman, lan nyedhakake dhiri marang Gusti. Sebab sejatine, kamulyan urip ora diukur saka sepira akeh bandha kang diklumpukake, nanging saka sepira resik ati nalika bali menyang Pangéran.
Amarga Suro dudu babagan petenge wengi, nanging babagan padhange jiwa kang nemokake dalan bali marang Gusti Allah SWT.
