Ing jagad kang mubeng tanpa henti iki, saben manungsa mesthi nate ngambah dalan kang peteng lan kesandhung ing jurang kaluputan. Ora ana jal...
Ing jagad kang mubeng tanpa henti iki, saben manungsa mesthi nate ngambah dalan kang peteng lan kesandhung ing jurang kaluputan. Ora ana jalma kang lair ing alam donya iki kanthi kasampurnan, lan ora ana riwayat urip kang tansah katon resik tanpa rereged. Masa kepungkur, kala-kala, kaya dene mendhung peteng sing nggantung ing awang-awang, ngemot cerita pilu, dosa, lan tumindak kang ndadèkake getun ing salawas-lawase.
Nanging, kawicaksanan sejati dumunung ing pangerten, bilih sampurnaning urip punika boten kaukur saking petenging masa biyen, nanging kaukur saking agenging tekad kanggo ndandani tata-tata ing jaman saiki.
Pepeling Ing Jaman Mudha: Kedhunging Hawa Napsu
Kathah tiyang, nalika taksih anom, kerep kasmaran ing panggodha donya. Kesandhung ing pangajab kang dhuwur, ketungkul ing gegayuhan kang tanpa wates, lan kecemplung ing banyu mili kareben. Ana ingkang tau luput pangucap, luput patrap, utawa malah luput milih patha urip. Nanging, sinar pangapura saka Gusti tansah sumunar, maringi papan tanpa wates kangge saben manungsa supados wangsul, eling, lan mbenerake lakune.
Piwulang agung saking para leluhur mratelakaken:
"Witing mulya jalaran saka tata, witing sukses jalaran saka budi."
Mula, masa lalu kang peteng iku aja dadi pagering kang nutup lawang kamulyan, nanging dadi watu pacoban kanggo ngasah jiwa.
Tandha-Tandha Tuwa: Kanthining Ati Lil
Nalika rambute wus katon lurik-lurik putih, balung wus krasa rengkuh, lan kekuwatan wis ora kaya nalika rumiyin, iku dudu tandha ringkih, nanging tandha agung saking Gusti. Iki wektune manungsa mandheg sedhela, manjing ing kasepen, lan nindakake mawas dhiri — nyawang ing jero ati dhewe. Wis dudu jamane maneh ngitung bandha, ngudak drajat, utawa ngegung-egungake pangkat. Nanging iki wayahe ngitung amal, ngrumat kabecikan, lan nyebar asih marang sapa wae kang ana ing sakiwa-tengen.
Piwulang
"Sepi ing pamrih, rame ing gawe."
Tegesipun, ing umur kang saya diwasa iki, manungsa wajib ngedepake karya lan kabecikan tanpa ngarep-arep pujian, tanpa sumeja dipuji, amarga kamulyan sejati iku dumunung ing ati kang resik, dudu ing lambe kang manis.
Wewaler: Masa Lalu Dudu Watu Sandhung
Kesalahan ing jaman biyen aja dadi beban kang ngremuk sikil kanggo lumaku maju. Aja nganti rasa isin marang masa lalu dadi alangan kanggo metu saka pepeteng. Sing dadi isin iku dudu nalika kowe tau nglakoni kaluputan, nanging nalika kowe wis diparingi umur panjang dening Gusti, kowe malah milih tetep nglenggana lan ora gelem owah dadi luwih becik.
Sabar wae, sebab ing saben pungkasaning dalan kang peteng, mesthi ana cahya fajar kang nunggu. Mulane, aja tau gumantung lan kendho ing masa lalu. Saben esuk kang isih diparingi napas iku minangka kesempatan anyar saka Gusti — kaya dene kerta lawas kang dibakar, banjur njedhul lemah anyar kang subur.
Puncak Panguripan: Bali Menyang Dalan Kang Bener
Ing akir-akiring lelampahan, sing bakal dadi ukuran ing pangadilan iku dudu sepira gedhene kaluputan sing nate sira lakoni, nanging sepira temene ati nalika nyuwun pangapura, lan sepira ikhlase manungsa ing nalika mbenerake diri.
Jalma kang wicaksana iku kang bisa ngendhaleni ati, ora gampang gumantung karo swasana biyen. Dheweke ngerti, yen sampurnaning urip iku ora ateges ora tau luput, nanging ateges gelem eling, gelem ngaku salah, lan tabah ngudi dalan kabecikan nganti tekan pungkasaning urip.
"Amarga ing alam donya iki, durung ana pathokan kasep tumrap wong kang kepengin bali ing dalan kang bener, sadrema isih kentekan napas kang diparingke dening Gusti."
"Urip iku ora gumantung saka pira suwene wektu sing wis liwat, nanging gumantung saka pira temen lan ikhlase ati kanggo ngawiti lembaran anyar."
Maka, sumangga kita sedaya, mboten gumantung ing gela lan kuciwa saking masa lalu. Amargi urip iki terus mlaku, lan mbesuk iku tansah kaemot ing astanipun Gusti. Njenengan ora piyambak. Kita sedaya sami sinau, sami mbenerake, lan sami ngudi kasampurnan.
Bloraweb l Mbah Becky
