Ana jaman sing saiki mung bisa dieling-eling. Nalika jaman semono isih seneng lunga, ora kudu duwe tujuan sing adoh, ora kudu panggonan sing...
Ana jaman sing saiki mung bisa dieling-eling. Nalika jaman semono isih seneng lunga, ora kudu duwe tujuan sing adoh, ora kudu panggonan sing mewah. Sing penting bisa budhal, ketemu kanca, ngobrol, ngguyu, lan nggawe crita.
Nalika kuwi, lunga ora mung soal perjalanan, nanging soal kebersamaan. Dalan sing adoh ora dadi masalah. Kendharaan sederhana ora dadi alangan. Sing nggawe perjalanan krasa istimewa justru wong-wong sing ana ing sakupenge.
Ora Kudu Mewah
Ing jaman biyen, rasa seneng ora kudu diukur saka panggonan sing ditekani. Warung pinggir dalan, kopi sagelas, udud salintingan, utawa mung lungguh bareng nganti sore wis cukup nggawe ati seneng.
Ora ana tuntutan kudu foto ing panggonan sing apik. Ora ana pikiran kudu diunggah ing media sosial. Sing penting crita digawe, dudu dipamerake.
Nalika Wektu Durung Sibuk
Saiki, urip wis beda. Saben uwong wis duwe kesibukané dhewe-dhewe. Ana sing sibuk kerja, kulawarga, tanggung jawab, lan urusan liya.
Sing biyen gampang diajak lunga, saiki kudu golek wektu sing pas. Sing biyen meh saben minggu ketemu, saiki bisa uga mung ketemu nalika ana kesempatan.
Mungkin dudu wong-wonge sing owah. Nanging wektu lan tanggung jawab sing nggawe jarak saya dawa.
Sing Dikangen Dudu Panggonane
Yen dipikir maneh, sing paling dikangen saka jaman kuwi kadang dudu panggonane. Dudu dalané, dudu kendharaan sing ditumpaki, lan dudu panganan sing dipangan.
Nanging swasanane.
Swasana nalika kabeh isih bisa ngguyu tanpa mikir akeh perkara. Swasana nalika kanca-kanca isih gampang dikumpulaké. Swasana nalika perjalanan sederhana bisa dadi kenangan sing nganti saiki isih kelingan.
Kenangan Ora Bisa Dibaleni
Wektu pancen ora bisa dibalekake. Apa sing wis dadi jaman kepungkur mung bisa dikenang.
Mula, yen saiki isih ana kesempatan kanggo ketemu kanca, ngobrol, utawa mung lunga bareng, aja tansah ditundha. Sebab bisa uga dina iki kita nganggep biasa, nanging sawetara taun maneh justru dadi kenangan sing paling dikangen.
Nalika jaman semono isih seneng lunga, kita mungkin ora ngerti yen wektu kuwi bakal dadi kenangan. Saiki, bareng wektu wis mlaku adoh, lagi kita ngerti: sing sederhana kuwi kadang justru sing paling aji.
Jasmerah - aja ninggalake sejarah, kalebu sejarah perjalanan urip dhewe.
