Piweling Saka Alam Saben esuk, nalika srengenge durung munggah kanthi sampurna, ana tetesan embun kang ngglantung ing pucuking godhong. Ceth...
Piweling Saka Alam
Saben esuk, nalika srengenge durung munggah kanthi sampurna, ana tetesan embun kang ngglantung ing pucuking godhong. Cetha, bening, lan katon endah. Nanging ora suwé, nalika cahyaning srengenge wiwit sumunar, embun kuwi alon-alon sirna tanpa swara.
Urip manungsa sejatiné ora béda adoh karo tetesing embun. Ana, katon, banjur ilang manut puteran wektu. Mula aja nganti rumangsa dadi sing paling kuwasa, paling sugih, utawa paling mulya, amarga kabeh mung titipan kang bakal bali marang sing Kuwasa.
Drajat Ora Langgeng
Akeh wong kang ngoyak drajat lan kalungguhan kaya-kaya kuwi tujuan pungkasaning urip. Padahal, jabatan mung papan mampir. Dina iki bisa lenggah ana ing ndhuwur, sesuk bisa waé mudhun lan dadi crita.
Wektu ora tau mandheg. Sing saiki dipuji bisa dadi dilalekake. Sing saiki dihormati bisa dadi kenangan. Mula kalungguhan becik dienggo ngladeni, dudu kanggo ngluhurake awak pribadi.
Bandha Mung Titipan
Bandha kerep dadi ukuran kasil utawa orané urip. Nanging sejatiné, bandha mung sarana, dudu tujuan. Ora ana wong kang bisa nggawa sawah, omah, emas, utawa rekeningé nalika wis tekan pungkasaning lelampahan.
Sing bakal kari mung apa kang tau diwenehake marang liyan. Dudu sepira akehé sing diklumpukake, nanging sepira manfaaté tumrap sesami.
Kawentar Kaya Kumeliping Lintang
Ing jaman digital saiki, akeh wong kepengin kawentar. Seneng nalika dipuji, bangga nalika dadi omongan. Nanging kawentar iku kaya kumeliping lintang ing wayah wengi; padhangé katon, nanging ora suwé bakal ketutup pepeteng.
Jeneng bisa misuwur sedina, seminggu, utawa setaun. Nanging wektu bakal nggawa manungsa menyang kaca anyar, lan donya bakal nggoleki crita anyar manèh.
Sinau Andhap Asor
Tetesing embun mulangake bab andhap asor. Senadyan ayu lan bening, embun ora tau gumunggung. Dheweke mung ana, menehi kaendahan, banjur lunga tanpa njaluk pangalembana.
Mangkono uga manungsa. Sing paling mulya dudu sing paling banter swarané, nanging sing paling gedhé manfaaté. Sing paling dihormati dudu sing paling sugih, nanging sing paling migunani tumrap sapadha-padha.
Warisan Kang Sejati
Nalika pungkasaning wektu wis teka, ora ana sing bisa digawa kejaba amal lan kabecikan. Omah bakal kari, bandha bakal diwarisake, jabatan bakal diganti wong liya.
Nanging kabecikan bakal tetep urip ing ati wong-wong kang tau ngrasakake. Tembung becik, pitulungan tulus, lan karya kang migunani bakal dadi warisan kang ora gampang ilang dipangan wektu.
Kaya Tetesing Embun
Urip iki kaya tetesing embun ing pucuking godhong. Endah nanging ora langgeng. Ana nanging ora langgeng. Mulane aja nganti gumunggung nalika nduweni, lan aja nganti susah banget nalika kelangan.
Amarga sejatiné, kabeh mung mampir sawatara wektu. Sing bakal langgeng dudu bandha, drajat, utawa kawentar, nanging kabecikan kang ditandur sajroning urip.
Kaya tetesing embun, manungsa bakal sirna. Nanging kabecikané bisa tetep sumunar nganti suwe sawisé awaké ora ana.
